Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Rozmokła ziemia tworząca gęstą, lepką masę, np. błoto pod kołami samochodu.
Grząski, podmokły obszar, zwykle zarośnięty trawą lub trzciną; bagno, moczar.
Przen. Negatywnie oceniana sytuacja lub środowisko dwuznaczne moralnie.
Osad powstały w wyniku strącenia w trakcie produkcji cukru, gromadzony w błotniarkach.
błotoForma rzeczownika „błoto”, mianownik / biernik / wołajnik, liczby pojedynczej, rodzaj ńjaki.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | błotoobecna forma | błota |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | błotu | błotom |
| Biernikkogo? co? | błotoobecna forma | błota |
| Narzędnikkim? czym? | błotem | błotami |
| Miejscownikw kim? w czym? | błocie | błotach |
| Odchodnikod kogo? czego? | błota | błot |
| WołajnikTy... | błotoobecna forma | błota |
Zobacz, w jakich słowach występuje: błoto
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.