Zwolennik i/lub propagator doktryny.
Doktryner, gdy widzi ńezgodność między poglądami a dowodami, odrzuca dowody.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Zwolennik i/lub propagator doktryny.
Doktryner, gdy widzi ńezgodność między poglądami a dowodami, odrzuca dowody.
Forma rzeczownika „doktryner”, mianownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | doktrynerobecna forma | doktrynerzy |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | doktrynerowi | doktrynerom |
| Biernikkogo? co? | doktrynera | doktrynerów |
| Narzędnikkim? czym? | doktrynerem | doktrynerami |
| Miejscownikw kim? w czym? | doktrynerze | doktrynerach |
| Odchodnikod kogo? czego? | doktrynera | doktrynerów |
| WołajnikTy... | doktrynerze | doktrynerzy |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | doktrynery |
Zobacz, w jakich słowach występuje: doktryner
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.