KOWAĆ

Dawniej: kuć, czyli obrabiać metal uderzeniami, zwłaszcza młotem, albo nadawać czemuś kształt przez kucie.

Rzemieślnik pracujący w kuźni, wyrabiający i naprawiający przedmioty z żelaza oraz zajmujący śę podkuwaniem koni.

Wykwalifikowany robotnik obsługujący młoty maszynowe w zakładzie przemysłowym.

Potocznie i pogardliwie: osoba bardzo dużo śę ucząca; kujon.

Czerwono-czarny owad z rzędu pluskwiaków różnoskrzydłych, o charakterystycznym rysunku na skrzydłach, często spotykany przy pniach drzew.

Ciężka żelazna albo stalowa podstawa, na której kuje śę lub kształtuje przedmioty metalowe.

Część młota mechanicznego, na której obrabiany przedmiot jest odkształcany podczas pracy maszyny.

W położeniu przymusu, gdy każdy z możliwych wyborów wiąże śę ze stratą albo zagrożeniem.

Nazwa szczytu w Górach Złotych.

Żelazne łańcuchy albo kajdany służące do krępowania.

Stan, siła lub zależność ograniczająca wolność, swobodę działania albo możliwość samodzielnego wyboru.

Metalowe, zwykle półkoliście wygięte elementy przybijane do końskich kopyt, chroniące je przed ścieraniem i uszkodzeniem.

Przedmioty, znaki albo kształty przypominające półkole lub prostokąt otwarty z jednej strony.

Potocznie: półkoliste sińce albo cienie widoczne pod oczami.

W języku łowieckim: brązowa, półkolista plama lub pas na piersiach kuropatwy.

Klamra używana do łączenia, spinania albo przytrzymywania drewnianych elementów konstrukcyjnych, zwłaszcza w budownictwie.