PRÓŻNIACZKA
Kobieta, o której mówi śę w języku książkowym, że wiedzie życie bezczynne i stroni od pracy oraz obowiązków; próżniaczka.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Kobieta, o której mówi śę w języku książkowym, że wiedzie życie bezczynne i stroni od pracy oraz obowiązków; próżniaczka.
próżniaczkęForma rzeczownika „próżniaczka”, biernik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | próżniaczka | próżniaczki |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | próżniaczce | próżniaczkom |
| Biernikkogo? co? | próżniaczkęobecna forma | próżniaczki |
| Narzędnikkim? czym? | próżniaczką | próżniaczkami |
| Miejscownikw kim? w czym? | próżniaczce | próżniaczkach |
| Odchodnikod kogo? czego? | próżniaczki | próżniaczek |
| WołajnikTy... | próżniaczko | próżniaczki |
Zobacz, w jakich słowach występuje: próżniaczkę
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.