Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Cecha osoby, która ma o sobie przesadnie dobre zdanie i lubi, gdy inni ją podziwiają i chwalą; zarozumiałość. Próżność bywa też rozumiana jako nadmierne przywiązywanie wagi do wyglądu i pozorów.
Osoba cechująca śę tym, że ceni przede wszystkim powierzchowność, łatwe przyjemności bądź inne rzeczy bez głębszego sensu, przy wewnętrznej pustce.
Cecha czegoś, co ńe przynosi oczekiwanych efektów; bezskuteczność, daremność.
próżnośćForma rzeczownika „próżność”, mianownik i biernik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | próżnośćobecna forma | próżności |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | próżności | próżnościom |
| Biernikkogo? co? | próżnośćobecna forma | próżności |
| Narzędnikkim? czym? | próżnością | próżnościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | próżności | próżnościach |
| Odchodnikod kogo? czego? | próżności | próżności |
| WołajnikTy... | próżności | próżności |
Zobacz, w jakich słowach występuje: próżność
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.