Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Wielkość fizyczna, która przy ciągłych przekształceniach układu odniesienia, takich jak przesunięcie lub obrót, zmienia śę jak zwykły wektor, a przy odbiciu lustrzanym lub symetrii środkowej przekształca śę inaczej ńż wektor. Przykładem jest moment pędu.
pseudowektoraForma rzeczownika „pseudowektor”, odchodnik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | pseudowektor | pseudowektory |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | pseudowektorowi | pseudowektorom |
| Biernikkogo? co? | pseudowektor | pseudowektory |
| Narzędnikkim? czym? | pseudowektorem | pseudowektorami |
| Miejscownikw kim? w czym? | pseudowektorze | pseudowektorach |
| Odchodnikod kogo? czego? | pseudowektoraobecna forma | pseudowektorów |
| WołajnikTy... | pseudowektorze | pseudowektory |
Zobacz, w jakich słowach występuje: pseudowektora
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.