PSOTNOŚĆ
Cecha osoby, która dużo lub często psoci, jest skłonna do psot i figli.
Cecha czegoś, co jest wyrazem skłonności do psot i żartów, np. psotny uśmiech.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Cecha osoby, która dużo lub często psoci, jest skłonna do psot i figli.
Cecha czegoś, co jest wyrazem skłonności do psot i żartów, np. psotny uśmiech.
psotnościachForma rzeczownika „psotność”, miejscownik, liczby mnogiej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | psotność | psotności |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | psotności | psotnościom |
| Biernikkogo? co? | psotność | psotności |
| Narzędnikkim? czym? | psotnością | psotnościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | psotności | psotnościachobecna forma |
| Odchodnikod kogo? czego? | psotności | psotności |
| WołajnikTy... | psotności | psotności |
Zobacz, w jakich słowach występuje: psotnościach
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.