PUBLICZNOŚĆ
Ogół osób zgromadzonych w jednym miejscu, które oglądają lub słuchają przedstawienia, filmu, meczu albo innego wydarzenia; publika.
Cecha tego, co jest publiczne, albo tych, którzy są publiczni.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Ogół osób zgromadzonych w jednym miejscu, które oglądają lub słuchają przedstawienia, filmu, meczu albo innego wydarzenia; publika.
Cecha tego, co jest publiczne, albo tych, którzy są publiczni.
publicznościForma rzeczownika „publiczność”, odchodnik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | publiczność | publicznościobecna forma |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | publicznościobecna forma | publicznościom |
| Biernikkogo? co? | publiczność | publicznościobecna forma |
| Narzędnikkim? czym? | publicznością | publicznościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | publicznościobecna forma | publicznościach |
| Odchodnikod kogo? czego? | publicznościobecna forma | publicznościobecna forma |
| WołajnikTy... | publicznościobecna forma | publicznościobecna forma |
Zobacz, w jakich słowach występuje: publiczności
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.