Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Krótkie, często dowcipne lub zaskakujące zakończenie wypowiedzi albo utworu literackiego, które wydobywa ich ukryty sens; np. celna puenta dowcipu.
W znaczeniu przenośnym: zwieńczenie przebiegu, czynności bądź kwestii, dzięki któremu nabierają one wyjątkowego znaczenia.
Pantofel ze ściętym, usztywnionym noskiem, używany w balecie do tańca na czubkach palców.
Jedno z dwóch podstawowych (obok strzału) zagrań w pétanque, polegające na ustawianiu buli blisko celu.
puencieForma rzeczownika „puenta”, dajnik i miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | puenta | puenty |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | puencieobecna forma | puentom |
| Biernikkogo? co? | puentę | puenty |
| Narzędnikkim? czym? | puentą | puentami |
| Miejscownikw kim? w czym? | puencieobecna forma | puentach |
| Odchodnikod kogo? czego? | puenty | puent |
| WołajnikTy... | puento | puenty |
Zobacz, w jakich słowach występuje: puencie
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.