PUPIL
Osoba szczególnie przez kogoś lubiana, wyróżniana i wspierana; często ulubieniec jakiejś grupy, np. publiczności lub mediów.
Ulubione zwierzę, zwykle domowe.
Dawniej: wychowanek lub podopieczny.
Występuje w 1 słowniku
pupilu
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
POKAŻ ODMIANĘ GRAMATYCZNĄGramatykaPokazuje rozpoznanie formy i zestawy odmiany. Pytania przy tabelach pomagają czytać przypadki, osoby i rodzaje.UKRYJ ODMIANĘ GRAMATYCZNĄGramatykaUkrywa rozpoznanie formy i zestawy odmiany.Odmiana obejmuje 11 form tego słowa.
PUPIL
pupiluForma rzeczownika „pupil”, miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
Rzeczownik
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | pupil | pupile |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | pupilowi | pupilom |
| Biernikkogo? co? | pupila | pupilipupilów |
| Narzędnikkim? czym? | pupilem | pupilami |
| Miejscownikw kim? w czym? | pupiluobecna forma | pupilach |
| Odchodnikod kogo? czego? | pupila | pupilipupilów |
| WołajnikTy... | pupiluobecna forma | pupile |
Inne formy
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | pupile |
WYSTĘPOWANIE W INNYCH SŁOWACHWystępowanie w innych słowachZobacz, w jakich wyrazach pojawia śę ten sam fragment lub morfem.
Zobacz, w jakich słowach występuje: pupilu
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.