PUSTKOWIE
Obszar ńezamieszkany, dziki i ńezagospodarowany, pozbawiony oznak ludzkiego życia.
Książkowo: zamknięte pomieszczenie pozbawione ludzi lub przedmiotów, pustka.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Obszar ńezamieszkany, dziki i ńezagospodarowany, pozbawiony oznak ludzkiego życia.
Książkowo: zamknięte pomieszczenie pozbawione ludzi lub przedmiotów, pustka.
pustkowiomForma rzeczownika „pustkowie”, dajnik, liczby mnogiej, rodzaj ńjaki.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | pustkowie | pustkowia |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | pustkowiu | pustkowiomobecna forma |
| Biernikkogo? co? | pustkowie | pustkowia |
| Narzędnikkim? czym? | pustkowiem | pustkowiami |
| Miejscownikw kim? w czym? | pustkowiu | pustkowiach |
| Odchodnikod kogo? czego? | pustkowia | pustkowi |
| WołajnikTy... | pustkowie | pustkowia |
Zobacz, w jakich słowach występuje: pustkowiom
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.