PUSTOTA
Skłonność do figlów i lekkomyślnego postępowania; beztroskie usposobienie objawiające śę działaniem bez większego zastanowienia.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Skłonność do figlów i lekkomyślnego postępowania; beztroskie usposobienie objawiające śę działaniem bez większego zastanowienia.
pustotoForma rzeczownika „pustota”, wołajnik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński. Forma przestarzała.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | pustota | pustoty |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | pustocie | pustotom |
| Biernikkogo? co? | pustotę | pustoty |
| Narzędnikkim? czym? | pustotą | pustotami |
| Miejscownikw kim? w czym? | pustocie | pustotach |
| Odchodnikod kogo? czego? | pustoty | pustot |
| WołajnikTy... | pustotoobecna forma | pustoty |
Zobacz, w jakich słowach występuje: pustoto
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.