PÓŁOSTROŚĆ
Cecha tego, co półostre; właściwość bycia częściowo ostrym.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Cecha tego, co półostre; właściwość bycia częściowo ostrym.
półostrośćForma rzeczownika „półostrość”, mianownik i biernik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | półostrośćobecna forma | półostrości |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | półostrości | półostrościom |
| Biernikkogo? co? | półostrośćobecna forma | półostrości |
| Narzędnikkim? czym? | półostrością | półostrościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | półostrości | półostrościach |
| Odchodnikod kogo? czego? | półostrości | półostrości |
| WołajnikTy... | półostrości | półostrości |
Zobacz, w jakich słowach występuje: półostrość
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.