PÓŁPEŁNOŚĆ
Cecha tego, co półpełne; bycie półpełnym.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Cecha tego, co półpełne; bycie półpełnym.
półpełnościForma rzeczownika „półpełność”, odchodnik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński. Forma przestarzała.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | półpełność | półpełnościobecna forma |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | półpełnościobecna forma | półpełnościom |
| Biernikkogo? co? | półpełność | półpełnościobecna forma |
| Narzędnikkim? czym? | półpełnością | półpełnościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | półpełnościobecna forma | półpełnościach |
| Odchodnikod kogo? czego? | półpełnościobecna forma | półpełnościobecna forma |
| WołajnikTy... | półpełnościobecna forma | półpełnościobecna forma |
Zobacz, w jakich słowach występuje: półpełności
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.