PSOTNIK
Osoba, która lubi płatać figle i psoty, często dla żartu, ńekiedy powodując szkodę lub przykrość.
Owad uskrzydlony z rzędu psotników, mający narządy gębowe gryzące; gryzek.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Osoba, która lubi płatać figle i psoty, często dla żartu, ńekiedy powodując szkodę lub przykrość.
Owad uskrzydlony z rzędu psotników, mający narządy gębowe gryzące; gryzek.
psotnikiemForma rzeczownika „psotnik”, narzędnik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | psotnikpsotnik | psotnicypsotniki |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | psotnikowipsotnikowi | psotnikompsotnikom |
| Biernikkogo? co? | psotnikapsotnika | psotnikipsotników |
| Narzędnikkim? czym? | psotnikiemobecna formapsotnikiemobecna forma | psotnikamipsotnikami |
| Miejscownikw kim? w czym? | psotnikupsotniku | psotnikachpsotnikach |
| Odchodnikod kogo? czego? | psotnikapsotnika | psotnikówpsotników |
| WołajnikTy... | psotnikupsotniku | psotnicypsotniki |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | psotniki |
Zobacz, w jakich słowach występuje: psotnikiem
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.