PUCA
Osoba o pełnej, okrągłej twarzy i wydatnych policzkach, zwykle dziecko.
Wydatny, okrągły i pełny policzek.
Występuje w 1 słowniku
puca
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
POKAŻ ODMIANĘ GRAMATYCZNĄGramatykaPokazuje rozpoznanie formy i zestawy odmiany. Pytania przy tabelach pomagają czytać przypadki, osoby i rodzaje.UKRYJ ODMIANĘ GRAMATYCZNĄGramatykaUkrywa rozpoznanie formy i zestawy odmiany.Rozpoznano 14 różnych form należących do 2 słów głównych.
PUCA
pucaForma rzeczownika „puca”, mianownik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
PUC
pucaForma osobowa czasownika „pucać”, 3. osoba liczby pojedynczej, aspekt niedokonany. Forma przestarzała.
Formy osobowe
| Forma | 1 os. lp.ja | 2 os. lp.ty | 3 os. lp.on / ona / ono | 1 os. lm.my | 2 os. lm.wy | 3 os. lm.oni / one |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Forma osobowakto robi? | - | - | pucaobecna forma | - | - | - |
Rzeczownik
WYSTĘPOWANIE W INNYCH SŁOWACHWystępowanie w innych słowachZobacz, w jakich wyrazach pojawia śę ten sam fragment lub morfem.
Zobacz, w jakich słowach występuje: puca
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.