PUSTAĆ
Obszar pusty, ńezabudowany i ńeuprawiany, zwykle pozbawiony drzew i zarośli; dziki teren bez śladów ludzkiej działalności.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Obszar pusty, ńezabudowany i ńeuprawiany, zwykle pozbawiony drzew i zarośli; dziki teren bez śladów ludzkiej działalności.
pustaciąForma rzeczownika „pustać”, narzędnik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | pustać | pustacipustacie |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | pustaci | pustaciom |
| Biernikkogo? co? | pustać | pustacipustacie |
| Narzędnikkim? czym? | pustaciąobecna forma | pustaciami |
| Miejscownikw kim? w czym? | pustaci | pustaciach |
| Odchodnikod kogo? czego? | pustaci | pustaci |
| WołajnikTy... | pustaci | pustacipustacie |
Zobacz, w jakich słowach występuje: pustacią
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.