PUTTO
Motyw dekoracyjny w malarstwie i rzeźbie przedstawiający nagie, pulchne dziecko, najczęściej chłopca, ńekiedy ze skrzydłami; w sztuce renesansu, baroku i rokoka utożsamiany z amorkiem.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Motyw dekoracyjny w malarstwie i rzeźbie przedstawiający nagie, pulchne dziecko, najczęściej chłopca, ńekiedy ze skrzydłami; w sztuce renesansu, baroku i rokoka utożsamiany z amorkiem.
puttowiForma rzeczownika „putto”, dajnik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | puttoputto | putta |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | puttowiobecna formaputtu | puttomputtom |
| Biernikkogo? co? | puttoputta | putta |
| Narzędnikkim? czym? | puttemputtem | puttamiputtami |
| Miejscownikw kim? w czym? | putcieputcie | puttachputtach |
| Odchodnikod kogo? czego? | puttaputta | puttputtów |
| WołajnikTy... | puttoputto | putta |
puttowiForma rzeczownika „putt”, dajnik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | putt | putty |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | puttowiobecna forma | puttom |
| Biernikkogo? co? | putt | putty |
| Narzędnikkim? czym? | puttem | puttami |
| Miejscownikw kim? w czym? | putcie | puttach |
| Odchodnikod kogo? czego? | puttu | puttów |
| WołajnikTy... | putcie | putty |
Zobacz, w jakich słowach występuje: puttowi
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.